Dziękujmy Bogu za kapłanów...



Tydzień modlitw o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego (13 – 19 kwietnia) kieruje uwagę na Seminarium Duchowne. Dlatego zapraszamy czytelników Opiekuna do refleksji na temat kapłańskiego powołania oraz do włączenia się w dzieło powołań.

Pójście za głosem powołania oznacza odnalezienie własnego miejsca w życiu. Wejście na drogę powołania kapłańskiego musi przebić się przez gąszcz innych podpowiedzi tego świata. Wybór seminarium duchownego wymaga od powołanego odwagi. Tym bardziej, że może spotykać się, jak się czasami zdarza z niezrozumieniem. Zazwyczaj jednak ludzie wierzący cieszą się gdy z ich parafii młody człowiek wstępuje do Seminarium. Wspierają go swoją modlitwą, a nawet cierpieniem. Tym samym chcą powiedzieć, jak bardzo potrzebują kapłanów jako duchowych przewodników. „Potrzebuje Cię Chrystus, by miłować…” Słowa religijnej piosenki, śpiewanej chętnie przez młodzież podczas pielgrzymki, przypominają, że Boża miłość objawiona w Chrystusie, potrzebuje jakby dalszego jej uobecnienia w dzisiejszym świecie. „Potrzebuje cię Chrystus”, to inne wypowiedzenie prawdy: „powołuje cię Chrystus”. Powołaniem obdarzony jest każdy człowiek, nie każdy znajduje jednak wewnętrzna siłę i zewnętrzne warunki, aby je realizować. Podobnie dzieje się z tym szczególnym powołaniem jakim jest kapłaństwo. Aby odkryć kapłańskie powołanie potrzeba przede wszystkim spotkania i rozmowy z Chrystusem. Należy wsłuchać się w Jego głos. A jest to możliwe tylko w skupieniu, modlitwie oraz umiejętnym odczytywaniu życiowych wydarzeń jako znaków.

W IV niedzielę okresu wielkanocnego, zwaną Niedzielą Dobrego Pasterza, obchodzimy Światowy dzień modlitw o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Rozpoczyna on cały tydzień modlitw o powołania i za powołanych, który w roku obecnym przeżywamy pod hasłem: „Powołania w służbie Kościoła misyjnego”. Benedykt XVI w swoim orędziu wystosowanym na Niedzielę Dobrego Pasterza wskazuje na misyjne potrzeby Kościoła oraz poleca, aby dziękować Bogu za tak wielu kapłanów, którzy wiernie służyli Chrystusowi na misjach, aż do oddania życia. Wprawdzie nasze Diecezjalne Seminarium przygotowuje do kapłańskiej posługi w Diecezji, ale przecież żadne powołanie kapłańskie nie może być zamknięte na misyjne potrzeby Kościoła. Dlatego należy dziękować Panu Bogu, również za to, że także w naszych klerykach wzbudza głos i pragnienie pracy w krajach misyjnych. W ostatnich latach, nieomal każdego roku znajduje się kapłan, który wyjeżdża do pracy misyjnej.

Modlitwa o powołania kapłańskie, w tym powołania misyjne, jest zadaniem dla całej wspólnoty wierzących. Z radością należy zauważyć i promować różne propozycje wspólnej modlitwy o powołania kapłańskie.

Tydzień modlitw ma zdynamizować i wskazać najważniejsze obszary troski o powołania kapłańskie, aby w rzeczywistości żyć nimi i realizować przez cały rok. Wspólna modlitwa o powołania powinna obejmować Eucharystię i adorację Najświętszego Sakramentu. Eucharystia jest w centrum wszystkich inicjatyw modlitewnych. Sakrament Ołtarza ma bowiem decydujące znaczenie dla narodzin powołania oraz dla wytrwania w powołaniu.

Szczególną okazję do modlitwy z powołanymi daje Diecezjalne Radio Rodzina, które dwa razy w tygodniu transmituje nabożeństwa z kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Kaliszu. W środę o godz. 19.30 do św. Józefa, w sobotę o godz.19.30 nabożeństwo różańcowe. Radiowa łączność z kaplicą seminaryjną zachęca do wspólnej modlitwy za powołanych. Wśród wielu nadsyłanych próśb od radiosłuchaczy pojawiają się modlitewne intencje za kleryków i wychowawców. Serdecznie dziękujemy! Również klerycy naszego seminarium w dwuletnim cyklu czasowym, w wybrane niedziele wiosną i jesienią, odwiedzają wszystkie parafie diecezji, aby dawać świadectwo o powołaniu oraz modlić się w parafialnej wspólnocie o nowe i święte powołania kapłańskie.

Seminarium ma za zadanie przygotować świętych, kochających Boga i Kościół, pokornych i dobrych kapłanów. Jak trudne i odpowiedzialne to zadnie nie trzeba nikogo przekonywać. Dlatego nie możemy ustawać w modlitwie o powołania i za kleryków. Ofiarujmy za nich i za umocnienie ich powołań nasze cierpienia, choroby, niepowodzenia i wszelkiego rodzaju życiowe krzyże. A my z wdzięczności pamiętajmy o tym, że najbardziej pragną i czekają na naszą kapłańską posługę właśnie ludzie cierpiący i chorzy, oraz że potrzebują jej szczególnie ci, którzy może przeżywają chwile zwątpienia i pogubili się na życiowych ścieżkach. Pomimo zmieniających się czasów człowiek i świat potrzebuje posługi kapłana.

Ks. Aleksander Gendera
Rektor seminarium